Freud’a göre insan, sevdiği zamanlarda olduğu kadar hiçbir zaman acıya karşı savunmasız değildir. Bu fikir, öznenin bağlanma anındaki durumuna dair bir formülasyondur. Bu durumda aşk, libidinal ekonomide yapısal bir yer değiştirmedir; yani daha önce benliğe (narsisizme) ya da içselleştirilmiş nesnelere ait olan psişik yatırımın bir kısmı artık dışarıya yöneltilir ve dış bir nesne üzerinde yoğunlaşır. Bu aktarımda egonun savunma sınırları görece silikleşir; çünkü özne, önceki bütünlük ve kendine yeterlilik hissinin bir bölümünü nesneye devreder. Bu nedenle aşk, bir tür “kendini korumanın askıya alınması”dır.
Bu durumda kırılganlık, ötekine yapılan libidinal yatırım ne kadar derin olursa, onu kaybetme ihtimali karşısında psikolojik çöküş riskinin de o kadar artması anlamına gelir. Bu açıdan Freud’un cümlesi, psişik aygıt içinde ekonomik bir mantığa işaret eder: nesneyle kurulan her derin bağ, aynı zamanda acıya doğru bir açılım demektir; çünkü benliğin bir kısmı çoktan ötekine emanet edilmiştir.
Çağrışım | Psikanalitik Bakışlar
